معرفی گیاه

بادرنجبویه با نام علمی .Melissa officinalis L گیاهی است معطر از تیره نعناعیان، که مردم بعضی سرزمین‌ها از مدت‌ها پیش خواص دارویی آن را می‌دانستند و برای درمان برخی از بیماری‌ها از آن استفاده می‌کردند.  

بادرنجبویه گیاهی علفی و چندساله است. منشا اصلی این گیاه شرق مدیترانه و جنوب اروپا گزارش شده است. ساقه به ارتفاع 100-30 سانتی‌متر، مستقیم و کرک‌دار است. برگ‌ها پهن، تخم مرغی شکل به طول سه تا شش سانتی‌متر و به‌صورت متقابل روی ساقه قرار می‌گیرند. برگ‌ها به رنگ سبز تیره، ناصاف، دندانه‌دار و نوک تیز هستند. گل‌ها در قسمت فوقانی گیاه و از اواسط تابستان ظاهر می‌شوند و نکتار زیادی تولید می‌کنند. پیکر رویشی این گیاه بوی خاصی تقریبا شبیه به لیمو دارد.

قسمت مورد استفاده این گیاه اندام‌های هوایی به‌خصوص برگ‌ها است که محتوی اسانس هستند. از برگ‌ها و پیکر رویشی این گیاه در فارماکوپه‌های معتبر به‌عنوان دارو یاد شده است. مهمترین ترکیبات اسانس را سیترونلال تشکیل می‌دهد. از ترکیبات دیگر اسانس می‌توان سیترال، ژرانیول، لینالول و استات اوگنول، بتاکاریوفیلن و جرماکرن نام برد. اسانس به مقدار کم حاوی موادی نظیر اسید رزماریک، اسیدهای فنولیک یک کربنه و فلانوئیدها است.
‌

خواص درمانی

بادرنجبویه دارای اثرات آرام بخش، ضد اسپاسم، ضدباکتری و ضد ویروس است و در درمان مواردی چون بی‌خوابی، اختلالات گوارشی، تپش قلب، میگرن، فشار خون بالا و اختلالات با منشا عصبی و اضطراب مورد استفاده قرار می‌گیرد.
‌